Linie prowadzące do wewnątrz sięgają wielu warstw – dla każdego z poszczególnych twórców w tym zbiorze interesujące okazują się inne głębokości i płaszczyzny odkrywane w wyniku ruchu ograniczania. Paulina Gałaszek zamyka się w sobie, we własnej swoistości i świadomości wsobności, zawiera ją jej własny umysł. Natomiast Zuzannę Suligę w pozornym otwieraniu się zamyka siła zewnętrzna – przemocy, znajdywanej w cielesnej bliskości i równie bliskiego, równie opresyjnego dyskursu terapeutycznego. Inaczej walczy Lidia Karbowska, uwięziona nie tylko w ciele, kobiecości, ale też we wszystkim co z nimi związane i im przeciwstawiane. Weronika Stępkowska w rozpatrywaniu somatyczności bawi się archaizacją połączoną ze współczesnym leksykonem i dzięki temu udaje jej się umiejętnym skakaniem między konwencjami uchwycić szereg paląco aktualnych fenomenów. Oddalając się od zamknięcia we własnej psychofizyczności i podmiotowości można dostrzec inny poziom egzystencjalnego ograniczenia – u Marii Krzywdy i Agnieszki  Kuny jest nim relacja, czasoprzestrzeń współtworzona, równie realna w teraźniejszości co w przeszłości. Wiąże się zawsze ze schematami poznawczymi zawieszonymi w detalach, konkretnych miejscach. Wie o tym Dominika Filipowicz, uwiązująca podmiot jego doświadczeniem, a zwłaszcza określającą go przestrzenią, którą jest u niej szpitalne łóżko. W zupełnie inny, nieco bardziej abstrakcyjny sposób świat poetycki dookreśla Rafał Gawin – w jego poezji wieloznaczność i szerokość pojęć kreśli konkretne, zawarte w puentach narracje. Teksty tego działu precyzują, skupiają podmioty chwytające się prób wyzwolenia, uzewnętrzenia, które jednak tłamszą na powrót w rozpatrywanych narracjach.